Search Results

ABSTRACT

In recent years, parental attitudes have been discussed as critical factors influencing children's tendencies toward digital addiction. The instrumentalization of screens by many parents as "virtual companions" or "digital pacifiers" to facilitate daily life has led to the exploration of the concept of "digital abandonment," a term that introduces a new dimension to the existing literature. This study aims to examine in depth how indifferent, indifferent, and neglectful parental attitudes toward technology affect children's digital addiction processes. Within the scope of the research, in-depth interviews were conducted with 20 families selected through purposive random sampling in Bursa, Turkey. The qualitative data obtained were subjected to thematic analysis to identify recurring patterns and behaviors. The analysis, conducted via MAXQDA 24 qualitative data analysis software, structured several main themes and associated sub-themes, including digital media usage habits, parental mediation and intervention, digital abandonment and the perception of the parental role, and general parental evaluation. The findings indicate that while awareness of digital addiction risks varies according to variables such as age, gender, and socioeconomic status, parents generally tend to exhibit digital neglect behaviors for various practical reasons. The study concludes that digital addiction is not merely an individual problem of the child but is a condition directly correlated with parental attitudes. In this context, enhancing parents' digital literacy, encouraging the adoption of a conscious digital guidance role, and providing educational alternative activities for children are proposed as fundamental strategies for addressing this issue and fostering societal development.

Keywords: Digital Abandonment, Digital Addiction, Parental Attitudes, Screen Addiction İn Children, Conscious Digital Guidance

ÖZ

Son yıllarda çocukların dijital cihazlara yönelik bağımlılık eğilimlerinde ebeveynlerin sergilediği tutumlar kritik faktörler olarak tartışılmaktadır. Birçok ebeveynin ekranları gündelik hayatı kolaylaştıran birer "sanal arkadaş" veya "susturucu" olarak araçsallaştırması, literatürde yeni bir tartışma alanı açan "dijital boşvermişlik" kavramının sorgulanmasına yol açmıştır. Bu çalışma; ebeveynlerin teknolojiye karşı geliştirdikleri ilgisiz, kayıtsız ve ihmalkâr tutumların çocukların dijital bağımlılık süreçleri üzerindeki etkisini derinlemesine incelemeyi amaçlamaktadır. Araştırma kapsamında, Bursa ilinde amaçlı rastgele örnekleme yöntemiyle belirlenen 20 farklı aile ile derinlemesine görüşmeler gerçekleştirilmiş ve elde edilen veriler nitel araştırma teknikleri çerçevesinde tematik analiz yöntemine tabi tutulmuştur. MAXQDA 24 nitel veri analiz yazılımı aracılığıyla gerçekleştirilen analizler sonucunda; dijital medya kullanım alışkanlıkları, ebeveyn denetimi, dijital boşvermişlik ve ebeveyn rolü algısı gibi ana tema ve bağlantılı alt temalar yapılandırılmıştır. Bulgular, katılımcıların yaş, cinsiyet ve sosyo-ekonomik düzeylerine göre farklılık göstermekle birlikte, ebeveynlerin çocuklarının dijital bağımlılık riskinin farkında olduklarını ancak çeşitli gerekçelerle dijital ihmal davranışları sergilediklerini ortaya koymaktadır. Çalışma sonucunda, dijital bağımlılığın yalnızca çocukların bireysel bir sorunu değil, ebeveyn tutumlarıyla doğrudan ilişkili bir olgu olduğu saptanmıştır. Bu bağlamda, ebeveynlerin dijital okuryazarlık seviyelerini geliştirerek bilinçli bir rehberlik rolü üstlenmeleri ve çocuklara eğitici alternatif etkinlikler sunmaları, sorunun çözümünde ve toplumsal farkındalığın artırılmasında temel stratejiler olarak önerilmektedir.

Keywords: Dijital Boşvermişlik, Dijital Bağımlılık, Çocuklarda Ekran Bağımlılığı, Bilinçli Dijital Rehberlik